Πτέρυγα (38°00′02.9″ N · 23°44′16.1″ E)

Η Πτέρυγα (38°00′02.9″ N · 23°44′16.1″ E) είναι μια πύλη που ανοίγει σε ένα συγκεκριμένο σημείο του χάρτη, προκειμένου να διερευνήσει ό,τι δεν μπορεί να οριστεί με ακρίβεια: τις σταθερές, τα κατάλοιπα, τις αντηχήσεις του παρελθόντος στο παρόν, και το προμάντεμα των ακυρωμένων μελλόντων. Η έκθεση παρουσιάζεται στο πλαίσιο του Etno☰hauntology vol. 1, ενός φεστιβάλ αφιερωμένου στη διασταύρωση του κινηματογράφου και των εικαστικών τεχνών, και μεταφέρει στο εκθεσιακό πεδίο το εννοιολογικό και αισθητικό πλαίσιο που αναπτύχθηκε στο μανιφέστο Etno☰hauntología, το οποίο δημοσιεύθηκε αρχικά στο περιοδικό Fantasma Material το 2024.

Σχεδιασμένο ως μια υπερμεσική εμπειρία, αρθρώνει —μέσω μιας λογικής δια-μυθοπλασίας (interfiction)— σχέσεις συνέχειας και ομοιότητας ανάμεσα σε φαινόμενα στην Ελλάδα και την Λατινική Αμερική που μοιάζουν εκ πρώτης όψεως ετερόκλητα, σχέσεις που καθίστανται δυνατές χάρη στην αποσύνδεση από τα χωρικά και χρονικά πλαίσια. Η επιμελητική αφήγηση, κατεξοχήν ριζωματικής φύσης, δεν προτείνει μια σταθερή διαδρομή· αντιθέτως, εγκαθιδρύει ένα νευραλγικό σημείο που λειτουργεί ως πρωταρχικό κατώφλι. Έτσι, διαβαίνοντας την εθνο-στοιχειοντολογική πύλη που ορίζεται από το έργο Pabellón de Melancólicos, ο θεατής προχωρά προς ένα σύμπαν όπου τα φαντάσματα αντηχούν, ενεργοποιημένα από μια εξωτερική δύναμη —την καλλιτεχνική δράση— που πάλλεται στη φυσική συχνότητα του ίδιου τους του συστήματος.

Τα επιλεγμένα έργα λειτουργούν ως ασκήσεις πεδίου: ηχητικές συνθέσεις, εγκαταστάσεις και οπτικοακουστικά dispositifs που ενεργοποιούν την παρουσία των απουσιών, προσελκύοντας ό,τι επιμένει ως υπόλειμμα, ως παρεμβολή ή ως φάντασμα. Σε αυτό το πλαίσιο, η έκθεση δεν παρουσιάζεται ως ένας κλειστός χώρος, αλλά ως μια πειραματική πλατφόρμα ή ένας χώρος πρόβας (Εργαστήριο), όπου κάθε έργο προκαλεί ερεθίσματα και γίνεται ένα κανάλι ικανό να ενεργοποιήσει την αυτενέργεια του θεατή, δίνοντας έτσι συνέχεια σε μια διευρυμένη διαδικασία έρευνας προς μια συλλογική, ευαίσθητη και εν-τοπισμένη διάσταση.

Εντός αυτού του πλαισίου, αναδύονται διακριτά αφηγηματικά οικοσυστήματα. Κάποια εστιάζουν σε σώματα που έχουν υποστεί εγκλεισμό, βία ή αντίσταση —είτε μέσω της στράτευσης, είτε μέσω της εξέγερσης, είτε μέσω της ανάγκης να κατοικήσει κανείς το ίδιο του το σώμα ως έσχατη επικράτεια. Άλλα μετατοπίζουν την προσοχή προς τον χώρο, νοούμενο τόσο ως ιστορική κατασκευή όσο και ως περιβάλλον εκδήλωσης. Συνολικά, τα έργα προτείνουν νέους τρόπους ανάγνωσης και μέτρησης της πραγματικότητας που μας περιβάλλει —συνθέτοντας διαδοχικά στρώματα από μνήμες, πένθος και συλλογικά φαντασιακά— ώστε να αποκαλυφθεί, στα φαντάσματα του άλλου, μια αντανάκλαση της δικής μας σύγχρονης εμπειρίας.